24 jun Onbereikbaar
De conducteur fluit en ik spring erin. De trein komt in beweging, maar gaat de verkeerde kant uit. Ik plof op een stoel en bereken hoeveel later dan normaal ik nu thuis ben. Jij wacht op me en ik pak mijn telefoon. Zonder aarzelen zet ik hem uit.
Ik stel me voor hoe jij reageert. Jouw bericht dat niet aankomt, je telefoontje dat direct wordt geweigerd. De ergernis, dan ongerustheid en uiteindelijk paniek. En ik voel een soort melancholische voldoening bij de afgedwongen stilte. Alsof ik heel zacht schreeuw. Een moment lang voel ik me weer levend.